Jenny Holzer.
Times Square, New York, 1985–86 

Basia Bańda. Myszka mówi KUTAS

zgłosiłam frulę do konkursu na blog roku 2009, co jest straceńczym, jak i beznadziejnym aktem desperacji, bo przecież i tak nikomu na takich bzdetach nie zależy, a ja jestem zbyt mało ekshibicjonistyczna. w tamtym roku blogiem roku okrzyknięty został tryumfalnie internetowy pamiętnik wspomnieniowy dziewczynki, która straciła ojca. dziewczyny żal, bo stracić ojca, to z pewnością traumatyczne przeżycie, chociaż z drugiej strony, czyż jej pierwszej uciekło z rąk domniemane, ledwie odczute szczęście rodzicielskiej miłości? nie tylko śmierć zresztą stoi na przeszkodzie owemu efemerycznemu uczuciu, bo wielu ze współczesnych młodych ludzi cierpi na niedomiar miłości. zaczyna się od rodziców, kończy na samobójstwie w toalecie publicznej. i taka martwa osoba nie dostanie nagrody, nikt nie pogłaszcze jej po głowie i nie powie z czułością, aby nadal kontynuowała straceńczy akt wyciągania swoich codziennych wnętrzności na światło ekranu komputera przeciętnego Polaka, który z kanapką w dłoni i z musztardą ściekającą po brodzie, korzysta z wolnej chwili w pracy, aby oddać się ekshibicjonizmowi interenetowemu. takie obnażanie odbywa się w obie strony: potencjalną ofiarą jest nieświadomy zagrożeń użytkownik sieci, spisujący z uczciwością dziecka i niewinnością myszy kościelnej, swoje przeżycia i emocje, nagim królem jest odbiorca, który ślepo wierzy w zapisane słowo, komentując rzewnie i z przesadą każdą takową formę pisarstwa. taka nagość obustronna, choć niedosłowna, jest chyba bardziej brzemienna w skutki, niż nagość eksponowana na porno-portalach. zresztą, ilekroć korzystam z serwisów nie do końca legalnych przed moimi oczami pojawiają się gołe cycki i dupy. wtedy mam okazję porównać wymiary z moimi, trochę się posmucić i przygnębić, w ten sposób jestem bardzo aktywną użytkowniczką dobrodziejstw współczesności. utylitaryzm i refleksja, czyli mało postmodernistyczne dwa w jednym.

Katarzyna Kozyra. Olimpia. 1996

z kolei nagość w sztuce, nie wiedzieć czemu, wywołuje wciąż w naszym kraju mlekiem i miodem płynącym emocje sięgające zenitu. dla pragnącego zaistnieć medialnie polityka nie ma to jak sążnie oburzyć się na wizerunki nagich, bądź też niezbyt wstydliwych postaci pojawiających się na (jakiejkolwiek) (niewidzianej) wystawie. ostatnio czytałam o ekspozycji, którą organizuje Paweł Leszkowicz dla MN w Warszawie ("Ars Homo Erotica") i okazuje się, że wystawa, choć niezwykle ciekawie się zapowiadająca i choć jeszcze nie istniejąca, już zdążyła wywołać falę sprzeciwu w polskiej prasie, nie wspominając już o wychodzących na światło dzienne kompleksach poważanych osób. mowa tu o nagości podsyconej homoseksualnym erotyzmem, a więc powodów do trzęsącej się ze zdenerwowania powieki jest wiele. skoro jednak wszyscy już o tym zdążyli powiedzieć, podobnie jak o niezrealizowanym dotychczas projekcie Joanny Rajkowskiej przebudowania komina w Poznaniu w minaret, również wspomnę skromne, iż nie mogę się doczekać. Leszkowicz zgromadził sporą grupę nieznanych dotychczas artystów i to też ważne. dobre und motzne, jakby powiedzieli moi znajomi.

Tanja Ostojić & Marina Grzinić
Politics of queer curatorial positions after Rosa von Praunheim, Fassbinder and Bridge Markland. 2003

na zakończenie chciałabym tylko stwierdzić, iż coraz częściej myślę sobie, że skończę jako szczęśliwa żona, matka i wyrobnica, bo Polska coraz wyraźniej jawi mi się jako kraj, gdzie nie pozostaje nic innego, jak lepić garnki gliniane oraz wyrabiać obrączki ze sznurka sizalowego. będę więc sobie wmawiać że jestem szczęśliwą spełnioną kobietą, po czym w wieku lat około 40-stu się powieszę na sznurku do bielizny. a tak chciałam być Alabamą Whitman...
jak z goryczą stwierdził Piotr Bernatowicz, naczelny ARTEONU, jakby ktoś zapomniał:
"Panem et circenses - to nasze ideały po dwudziestu latach transformacji ustrojowej, oto gorzka refleksja. Nasyciliśmy się konsumpcją, teraz czas na igrzyska - rosną więc stadiony. Mam tylko przeczucie, że po drodze tracimy coś znacznie ważniejszego". to słowa zawarte we wstępie do grudniowego jeszcze numeru miesięcznika. w tymże prezentowana jest m.in. twórczość cudownej Basi Bańdy, która została wyróżniona Nagrodą Arteonu. dla osłodzenia atmosfery więc, trochę Basi i jej różowości. tylko proszę nie zapominać, że kolorem nie należy się sugerować. aby odczytać pełne znaczenie tych, z pozoru infantylnych, prac trzeba sięgnąć do własnych traum i strachów, nawet tych zapomnianych, z dzieciństwa, a potem skonfrontować się ze strachem przed życiem w ogóle i w szczególności.

Basia Bańda. Króliczkek. 2003

"Często przelewam moje uczucia o myśli na obrazy. Opowiadam o historiach, które mi się wydarzyły. Z pozoru może to wyglądać na ekshibicjonizm (bardzo nie lubię tego słowa). Wydaje mi się jednak, że te najbardziej intymne informacje w jakiś sposób koduje, by nie mógł ich odczytać każdy" (Basia Bańda, z wypowiedzi dla Arteonu) - i pod tymi słowami podpisuję się wielkimi literami. no i wracam do pokazywania rzeczy ładnych i czasem obrzydliwych, znanych i tych mniej. z nadzieją, że kiedyś zagoszczą u nas w formie materialnej (mimo wszystko i mimo efemeryczności, której hołduję).


I proposed frula’s blog for the competition BLOG of the YEAR 2009 which is a hopeless act of desperation because nobody cares about that rubbish and I am not an exhibitionist. last year the blog that won the competition was the blog of a young girl whose father had gone. I feel sorry for her but is she the first one to lost her parental love and warmth? but not only the death is an obstacle for that kind of love - the majority of young people suffer today from the lack of love; it begins with their parents and finishes with a suicide in the public toilet. and that dead person will never get any award, nobody will stroke his/her head and nobody will tell him/her to continue the act of throwing out his entrails on the blog.
this kind of exhibitionism is related, not literally but in some aspects, with the nudity which an average polish man is afraid of. what about the nudity in art?  it is something common, but in my country something which still arouses extreme emotions.
recently I’ve read about the exhibition organised by Paweł Leszkowicz for the National Museum in Warsaw, “Ars Homo Erotica”. this show, not opened yet, in the process of organization, has already been discussed in polish press. it’s a similar situation to that related to not realized project of Joanna Rajkowska based on the conversion of an old chimney to a minaret. so, to not lag behind the trend I would like to mention  modestly my interest for the exhibition and that I can’t wait to see it.
in conclusion I would like to affirm that probably I will finish as a happy wife, mother and a pottery maker… but not to be so pessimistic I present the art of Basia Bańda who is a young polish artist with a lot of pink ideas in her feminine head. her art seems to be sweet and nice but, watch out! it can be also dark and harmful! if you want to experience it fully you should refer to your fears and traumas. maybe the exhibitionism is not a correct qualification for her paintings and objects, but it is still very intimate relation between an artist and the observer. enjoy:

Basia Bańda. Palma

Basia Bańda. Człowiek


Basia Bańda. Słownik

Hej i ho jestem z zoo
Hej i hej, jeszcze raz:
A w zoo siedzę i sram
Tamtararam!

Wyobrażałam sobie właśnie, że przez dach do mojego fioletowego pokoju wpada wielki motyl. Jest wielki wstrząs szum i przerażenie, więc na trzęsących się łydkach zbiegam po schodach w za dużych kapciach niemal spadających na każdym stopniu ze stopy na dół. Po drodze zaliczam dwa upadki, jeden poślizg oraz serię chrząknięć nosem, z którego niemiłosiernie leci katar alergiczny. Docieram na miejsce straszliwego zdarzenia, przystawiam drabinę do gzymsu i wdrapuję się na dach, na którym wylądowało dziwaczne, monstrualne stworzenie. Motyl jest żółto-niebieski, o rozpiętości około półtora metra, ma wielką głowę, na której osadzone są ogromne oczy z milionem źrenic, czy czegoś takiego.

Czasami nie wiem czy ci ufam, czy po prostu wierzę w twoją bezgraniczną głupotę, której pokłady nie pozwoliłyby ci nigdy na jakąkolwiek formę wyrachowania.

It’s very de-motivating but, on the other hand, fairly natural and even joyful that we create visions of the future which usually turn out to be relevant. We should even say that they “never prove relevant”, at least always remain in certain degree tentative. Of course, everything depends on the viewpoint. It’s not that hard to match an imperfect language of the symbols with an incomprehensible form of reality. Sometimes it seems that every conversation or exchange of ideas serve as a way to fulfill the need of self-creation. Unfortunately, we are not creators and we have to resort to quotes, pastiche… Neologisms appear very rarely and due to that fact also in the art everything which has the prefix “neo” is not new in fact. Material base of every art eliminate any novelty.

Sometimes I don't know if I trust you or I just believe in your boundless stupidity accumulation of which would never allow you to use any kind of blind calculation.

“we believe that we see a complete, dynamic picture of a stable, uniformly detailed, and colourful world, but our stable visual world may be constructed out of a brief retinal image and a very sketchy, higher-level representation along with a pop-out mechanism to redirect attention. the richness of our visual world is, to this extent, an illusion”.
                                                                                                                                                                                     (Susan Blackmore)

have you ever been considering the way we perceive the world? have you ever been thinking about the material reality as a vague illussion, a game between our brain and the world outside? the truth is that our visual experience is based on a snapshot conception, related to the idea of a changing, unconciouss blindness. as Alva Noë writes:
“the fact of change blindness is widely thought to have several important consequences. first, perception is, in an important sense, attention-dependent. you only see that to which you attend. if something occurs outside the scope of attention, even if it’s perfectly visible, you won’t see it. in one study, perceivers are asked to watch a video tape of a basketball game and they are asked to count the number of times one team takes possession of the ball. during the film clip, which lasts a few minutes, a person in a gorilla suit strolls onto the centre of the court, turns and faces the audience and does a little jig. the gorilla then slowly walks off the court. the remarkable fact is that perceivers (including this author) do not notice the gorilla. this is an example of inattentional blindness. second, perception is gist-dependent. some changes, for example, in the features that affect the gist of the scene, are more likely to be noticed. third, it seems that the brain does”.

(Kanizsa's triangle reflects clearly the imperfection of our percpetion)

to sum up, our perception is not perfect and tries to cheat us (successfully) at every step. the imperfection of processes of perceive the world is a base for the construction of optical toys. before artists started to create works based on the optical tricks and before the TV was created, such people like William Horner had invented machines which allowed to see stable pictures in an impressive motion. Horner invented the zoetrope in 1834 and originally called it a Daedalum (“wheel of the Devil”).  it was based on Plateau's phenakistoscope, but was more convenient since it did not require a viewing mirror and allowed more than one person to use it at the same time. Horner's invention strangely became forgotten for nearly thirty years until 1867, when it became patented in England by M. Bradley, and in America by William F. Lincoln.  Lincoln renamed the Daedalum, giving it the name of “zoetrope” or “wheel of life”.

KALEIDOSCOPE

ZOETROPE

 

do ya wanna know how it works? you can read it here.

 

“Zoetrope” was also an amazing short film made by Charlie Deaux, who has done videos for Mortiis and System of a Down. the movie unfolds in stunningly-contrasted black and white, and blends live action with animation. Deaux collaborated on the animation with Robert Beebe, while the sound was designed by Lustmord (Brian Williams), known for his work on films such as The Crow, Underworld, and From dusk til dawn. the dark, brooding film is based on Franz Kafka's In the penal Colony. brr! (but good & strong!).

Po wystawie i problemach twórczości KwieKulik oprowadzi Państwa przewodniczka BWA Awangarda. Co to jest forma otwarta? Na czym polegała sztuka pasożytnicza? Oprowadzenie oferuje możliwość lepszego poznania pojęć, które składają się na fenomen duetu należącego do najważniejszych w polskiej i europejskiej sztuce XX wieku. Dowiedz się więcej o wyjątkowym archiwum awangardowej sztuki lat 70., które nie miało precedensu w Polsce i w Europie.

Jason Villegas. Third World Textile Spirit, 2009

on his page we can learn about the process of  Villegas’ creation: “put that man in a room with some random materials, and you can bet he'll walk out with something interesting in his hand”. the example of such activity is the “Beast Taxidermy” show at Commerce Street Artists Warehouse, where the artist used cardboard, felt and tape to create a surreal menagerie of animals, including a giant humpback whale and little birdies mounted on the wall like mammals. similarly, at the last two installments of the “Buffalo Bayou ArtPark Xmas Tree Show” Villegas removed the spines of fake trees, creating a lumpy mass of Christmas cheer.

Jason Villegas

his works attached my attention due to their specific character which recognized me about the works of Clemencia Labin which I saw in 2006, in CAB, Burgos. unless they have diverse motives to create art from rags and colourful fabrics, I like the references to the world of childhood and the primitive character of their works.
 

Clemencia Labin. Gran Pupla Aimara, 2009

as Villegas himself says: “my work expresses human desire through naive representations of man, animal, machine, microbiology, cosmology and merchandise. I subvert fashion logos, animals, nudes, and weaponry to create humorous and absurd engagements, which mirror societal conditioning. reconstructed clothing, cardboard, found objects, and fragments from our thow away society, meld to create site-specific configurations. these environments formulate an unpolished and coarsely made tribute to global capitalism and progress”.

Labin since 2001 has created the reality of PULPA CHIC, which is for her the way to express the pop prefabricated beauty that reflects today’s values and the way of life, in which “nature is often modified to achieve the ultimate desired artificial perfection”. Her works are mainly partly quilted object-painting using clothes and acrylic paint.
 

Clemencia Labin. Minipulpa & Tres Talismanes citadinos, 2007

for an intelligent ending of this story, let’s quote Bill Kelley Jr. about the art of Villegas:
“Villegas works with seemingly certain but overloaded signs that are now so open to recontextualization that official contexts seem to be only starting points in an open-ended teleological journey... The cosmological interconnectedness of the images and objects in Villegas's videos and installations elude classification.  In a recent series of handmade sculptures titled Ultra Bastards, a familiar space invader toy provides a narrative of global destruction, T-shirt logos have magical animalistic forces, and celestial phenomena and consumer goods inhabit the same visual and cognitive loop.  This space/nonspace (the gallery, the cosmic anus) discharges worlds of coveted accumulations, disciplined categories of beliefs, and nature itself into aggregate detritus for some future use”.

 
Jason Villegas. beauty pagent reject, 2006

Ultrabastard Salesman Dragon Brand

at least but not at last, I would like to present some feminist works of polish artist, Maria Pinińska-Bereś, made in the late 60’ and in 70': sculptures elaborated also with fabrics and other soft materials:

Maria Pinińska-Bereś. Maszynka miłości, 1967


Maria Pinińska-Bereś. Ciemna strona księżyca

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

hit counter